Zaman geçiyor, yalnızca dünya değil aynı anda biz de evrilmeye devam ediyoruz. Nasıl ya da ne için olduğuna pek dikkat de etmeden açıkçası. Şimdi elimizde kalan birkaç şeyden bir tanesi de eskilere bakıp, “Nerede o eski ?” ile başlayan cümleler
kurmak.

Yaşım itibari ile maksimum “nerede o eski” ile başlayan cümlem, “Nerede o eski meybuzlar, nerede o eski atariler?”. Bahsetmeden geçemeyeceğim ki nerede o eski hülohoplar, hulahoplar, hilihop da olabilir holihop da. Bilemedim, belimizde çevirirdik.
Evet, çok da söyleyecek şeyim yokmuş eskilere dair. Ama öyle mi daha büyükler için? Anneannem sürekli olarak “Nerede o eski saygı?” der. Arsızca ve bıkmadan usanmadan o saygıyı arar her yerde. Anneanneme bunu artık kolayca bulamayacağını söyleyip pskilolojisini bozmak istemiyorum.
Babam da “Nerede o eski sanatçılar?” der. Babamın eski sanatçılardan kastı John Lennon’dır, Deep Purple grubunun tüm üyeleridir, Erkin Koray’dır, Barış Manço’dur. Babam eski rockçılardandır vesselam.

Tabii efendim bir de bu kalıbın aile yapısına ithaf edilmişi de vardır. Sürekli bir feveran içinde olan aileler; çocuklarından dertli. Eskiden böyle değildi, kızlar sokaklara çıkamazlardı kolay kolay. Erkek çocuklar ise babaları ile vakit geçirirlerdi. Hem öyle kolay da değildi “Ben şu bölümü okumayacağım!” diyebilmek, “Okumasam mı ki, nasıl ki, olur ki, yani babacığım siz nasıl uygun görürseniz? ! ?” gibi. Zaman
değişiyor, boşuna demiyorum evriliyoruz diye. Giyim tarzı da değişiyor, konuşma tarzı da tabii ki. Zamanın geçişine insanoğlunun uyma kompleksi ile rüküşleri, şıkları, modaları yaratıyoruz. Yüzüne bakılmayacak tarzdan nesneleri bağrımıza
basıyor, bizden olan şeyleri ise ötelemeye çalışıyoruz. Yüzümüzü ilerlemeye dönmenin aslında popomuzu kendimize dönmemiz olduğunu sanıyoruz. “SANIYORUZ.”

Başlıkta da olduğu gibi, tutucu aile yapısı da değişiyor. İlk olarak kelimemize bakalım “tutucu”. Neyi tutuyor bu efendim? Neleri sahipleniyor da “Aman bırakmam abi!” diyor. Tdk’ye baktığınızda şunu görüyorsunuz; Mevcut toplumsal düzeni, düşünceleri ve kurumları değiştirmeden olduğu gibi korumak isteyen (kimse), muhafazakâr, konservatör. Onlar da bozuluyor evet. Ama bu konuda ne kadar yakınmak gerekiyor ya da ne kadar karşı çıkmak gerekiyor çok ince bir noktadan bakmayı gerektiriyor. Topu ince göreceksiniz, ıstaka ile topun altına vuracaksınız, 3 bant yapması gerekiyor. Evet!

Bir yandan bozulsun istiyorsunuz, çünkü insanlar bir noktada kaldıkları sürece -sabit bir şekilde- işte o zaman toplumdan uzaklaşmaya ve köhneleşmeye başlıyorlar. İlerleme kelimesini hazmedemeyişlerinin acısını dışlanarak çekiyorlar. Toplum kendi değişimi içerisinde onları da değiştirmek isterken sindirilemeyen bir bölümün olduğunu görmesi ile çelişkiler ortaya çıkıyor. Evet bir vücut gibi, mikrobu yok etmeye çalışan bir beyin sinyali gibi. Ancak kendi düşüncelerini ve fikirlerini başkalarına empoze etmeye çalıştıkları, kendi aile içinde dramlara neden oldukları sürece koca bir “hayır!” durmalı karşılarında.
“Muhafazakar aile yapısı” yok olmalı ya da sonuna kadar var olmalı diyemiyorum fakat ayarını bilmeyen hiçbir şeyin mantıklı olabileceğine inanmıyorum.

15.04.2010